Przejdź do treści
4
Przejdź do stopki

5 latki "Kotki"

Treść

"KOTKI"

Wychowawca: mgr Katarzyna Wioska

***********************************************************************

GODZINA DOSTĘPNOŚCI NAUCZYCIELA

ŚRODA godz. 15.00 – 16.00

oraz za pośrednictwem poczty e-mail: katarzyna.wioska@interia.pl

***********************************************************************

 

JĘZYK ANGIELSKI:

PONIEDZIAŁEK i ŚRODA  godz. 11.30 – 12.00

 

RYTMIKA:

ŚRODA godz. 11.00 – 11.30

 

RELIGIA:

PONIEDZIAŁEK i WTOREK godz. 09.00 - 09.30

 

***********************************************************************

PAŹDZIERNIK  z  SUPERSMYKAMI

 

OŚRODKI TEMATYCZNE

Jak jesienią dbać o zdrowie?

Kto może być nauczycielem?

W co się bawi z nami jesienny wiatr?

Jaki plan na jesień mają zwierzęta?

 

PIOSENKA DO NAUKI

„Pac, gruszka do fartuszka”

Pod owocami zgina się grusza. Wiatr konarami gruszy porusza.

Pac, gruszka, pac, gruszka. Hop, do fartuszka.  /2x

Spadają gruszki od soku miękkie, nad gruszą krążą osa i szerszeń.

Pac, gruszka…

Ja, choć nie jestem szerszeniem, osą, też lubię gruszki pachnące rosą.

Pac, gruszka…

Stanę pod gruszą i w mój fartuszek dla wszystkich dzieci nazbieram gruszek.

Pac, gruszka…

 

WIERSZ DO NAUKI:

„W spiżarni” M.Kownacka

W spiżarni na półkach zapasów bez liku.

Są dżemy, kompoty, złoty miód w słoiku.

I cebula w wiankach i grzybki suszone,

Są główki kapusty, ogórki kiszone.

A gdy będzie w zimie tęgi mróz na dworze,

Zapachnie nam lato – gdy słoik otworzę.

 

**********************************************************************

 

WRZESIEŃ  z  SUPERSMYKAMI

 

OŚRODKI TEMATYCZNE

Skończyły się wakacje

Co słychać w przedszkolu?

Jak być superbezpiecznym?

Jakie są moje supermoce?

Kiedy Pani Jesień obchodzi urodziny?

 

   PIOSENKA DO NAUKI

„Krąg dziecięcych rąk”

  1. Jak dobrze mieć przyjaciół w krąg, tak dużo innych dziecięcych rąk.

Przyjaciół, co uśmiechnięci są. Tak dużo, tak dużo rąk.

 

Bo tak dobrze przyjaciół swoich mieć

i codziennie wesoło bawić się.

Szukać przygód tu i tam, w bajki wierzyć też.

Bo tak dobrze przyjaciół swoich mieć.

 

2. Samemu być to bardzo źle, smutno i z łezką, więc nie, nie, nie.

Muzyka, śmiech i serca w krąg, tak dużo, tak dużo rąk.

 

3. Czy jesteś tu, czy jesteś tam, mając przyjaciół nie jesteś sam.

Oni tu obok tak blisko są, tak dużo, tak dużo rąk.

 

WIERSZ DO NAUKI

„Tak czy nie” (fragm.) – Danuta Kręcisz

  1. By w przedszkolu było miło,

by nikt tu się nie czuł źle,

wszyscy muszą dobrze wiedzieć

co im wolno, czego nie.

 

2. Czy wychodzić możesz z sali,

Kiedy zechcesz i gdzie chcesz

Bez pytania swojej pani?

Tak czynie?

3. Czy ci wolno psuć zabawki

lub do domu zabrać je?

Pomyśl dobrze, nim odpowiesz.

Tak czy nie?

 

4. Czy przezywać możesz innych,

bo nie zgadzasz z nimi się?

Czy ci wolno im dokuczać?

Tak czy nie?

 

 

************************************************************************

 

NA WOLNĄ CHWILĘ

 

******

Drogi Rodzicu, drogi Opiekunie!

W bieżącym roku szkolnym realizujemy w naszym przedszkolu program profilaktyczny „Przedszkolak przed ekranem”, który poświęcony jest bezpiecznemu korzystaniu przez dzieci z urządzeń cyfrowych oraz zasobów Internetu. Jednak, aby Twoje dziecko nauczyło się bezpiecznie korzystać z dobrodziejstw „nowoczesności”, niezbędne jest także Twoje zaangażowanie.

W pierwszej kolejności prosimy, abyś odpowiedział sobie na kilka pytań:

Czy Twoje dziecko ma w domu dostęp do Internetu?

Ile czasu dziennie dziecko spędza przy komputerze? Spróbuj określić ilość minut lub godzin...

Czy kontrolujesz czas spędzany przez dziecko w Internecie/przy komputerze?

Czy interesujesz się tym, co dziecko robi w Internecie/przy komputerze?

Najczęściej moje dziecko w Internecie (zakreśl min. 1 odpowiedź)

  • gra w gry sieciowe
  • ogląda bajki
  • samodzielnie przegląda strony internetowe
  • moje dziecko nie ma dostępu do Internetu

Wymień zagrożenia, jakie mogą czyhać na dziecko w Internecie ( przemyśl co najmniej 1 zagrożenie)

Jakie znasz zasady bezpiecznego korzystania przez dzieci i młodzież z Internetu? (podaj co najmniej 1 zasadę)

Czy komputer w Twoim domu posiada takie zabezpieczenia jak: program antywirusowy, blokada rodzicielska, firewall itp.?

 

Pomyśl nad tym drogi Rodzicu. Nawet, jeśli dzisiaj uważasz, że Ciebie i Twojego dziecka to nie dotyczy. Dzieci rosną bardzo szybko, a zagrożenia, jakie niosą ze sobą urządzenia tabletowe i sieć internetowa, to nie bajka.

 

***

 

Jakie są typowe pięciolatki – co o nich powinniśmy wiedzieć?

Mówiąc o pięciolatku mamy na myśli dziecko, które niedługo skończy lub już skończyło 5 lat. Jeżeli uwzględnimy także różnice indywidualne, to w grupie mogą być dzieci zbliżone bardziej do typowych czterolatków, typowych pięciolatków oraz prawie sześciolatków.

WŁAŚCIWOŚCI ROZWOJU FIZYCZNEGO

1. Cechy fizyczne

Przeciętny wzrost od około 107 – 110 cm. Przeciętna waga 18 – 19 kg.

Dzieci mają stosunkowo krótkie ręce i trudno im jeszcze wykonywać sprawnie czynności samoobsługowe typu: radzenie sobie w toalecie, ubieranie się, zakładanie butów.

Występuje u dzieci fizjologiczne płaskostopie, stosunkowo miękki kościec i dość słabe mięśnie ( szybko męczą je jednostajne czynności, pokładają się, często zmieniają pozycję, wolą bawić się na podłodze niż przy stoliku); mają jeszcze mleczne zęby.

Dzieci szybko męczą się podczas wysiłku fizycznego i psychicznego, są jeszcze mało odporne na infekcje, ich potrzeby fizjologiczne i biologiczne powinny być stosunkowo szybko zaspokajane, szybko wypalają się energetycznie i wtedy stają się nieznośne – wówczas muszą coś zjeść lub odpocząć.

Wzrok dzieci nie jest jeszcze w pełni ostry – widzą dobrze eksponowany bodziec z odległości około 210 cm, podczas gdy dzieci o rok starsze – z odległości około 270 cm.

2. Duża motoryka – sprawność ruchowa ( lokomocja, ruchy całego ciała)

Dzieci pięcioletnie są ruchliwe – biegają, kucają, klękają, podskakują, przemieszczają się; podczas rysowania, lepienia także często zmieniają pozycję. Dokładna obserwacja pozwala zauważyć jednak, że ruchy ich nie są jeszcze dostatecznie skoordynowane – bieganie, czy skakanie nie jest jeszcze zbyt zwinne i zręczne, nie zawsze też dostatecznie utrzymują równowagę. Na placu zabaw chętnie:

  • Wchodzą na drabinki, schodki, próbują chodzić po murkach, krawężnikach;
  • Zjeżdżają ze zjeżdżalni, huśtają się na huśtawce typu równoważnia;
  • Nie hamują już ruchów huśtawki wiszącej, poddając się jej ruchom wahadłowym;
  • Po wyćwiczeniu potrafią rozhuśtać się na huśtawce wiszącej;
  • Jeżdżą na hulajnodze;
  • Jeżdżą na czterokołowym rowerze i próbują samodzielnie jeździć na dwukołowym.

Poza tym:

  • Biegają raczej na palcach i lekko, lubią się ścigać;
  • Skaczą lekko na obu nogach w miejscu i do przodu, nie tracąc równowagi;
  • Potrafią stać na jednej nodze lub kilka razy na niej podskoczyć w miejscu, lekko się chwiejąc;
  • Potrafią stać przez chwilę na obu nogach, mając zamknięte oczy i utrzymywać równowagę;
  • Potrafią zrobić dwa, trzy przysiady i wstawać bez utraty równowagi;
  • Potrafią z rozbiegu kopnąć piłkę.

Ważne: Jeżeli dzieci unikają zabaw ruchowych, nie chcą mimo zachęty w nich uczestniczyć, to prawdopodobnie są mniej sprawne ruchowo lub czują lęk przed upadkiem. Warto ocenić ich rozwój w pierwszej kolejności, by mieć odpowiednio dużo czasu na odpowiednie ćwiczenia.

3. Mała motoryka – sprawność rąk ( manipulacja – ruchy rąk i palców )

Rozwój ruchów rąk i poziom tego rozwoju rozpatrujemy w trzech aspektach:

  • Czynności samoobsługowe;
  • Tzw. ruchy narzędziowe (posługiwanie się narzędziami i przedmiotami) i zabawy manipulacyjno–konstrukcyjne;
  • Czynności grafomotoryczne – rysowanie, malowanie – przygotowanie do pisania i pisanie (kreślenie itp.).

O ile przemieszczanie się w dużym stopniu zależy od możliwości i chęci samego dziecka, o tyle rozwój ruchów rąk oprócz uwarunkowań organicznych (rozwój kości, mięśni oraz odpowiednich struktur kory mózgowej) w dużej mierze zależy od doświadczeń dziecka – od tego, na ile osoby dorosłe zachęcają dziecko do samodzielności czy też tę samodzielność ograniczają (czasem nawet do 4-5 lat dzieci są ubierane, karmione, bo tak jest szybciej i łatwiej).

Ponieważ jakość ruchów rąk i ich koordynacja bezpośrednio przekłada się na funkcjonowanie w szkole w zakresie dojrzałości do pisania, poświęcimy temu więcej miejsca podczas omawiania charakterystyki czynności grafomotorycznych.

3a. Charakterystyka podstawowych czynności samoobsługowych

  • Pięciolatek potrafi jeść łyżką i widelcem, czasem trzyma jeszcze sztućce w garści, ale dotyczy to młodszych dzieci; pije z kubka bez rozlewania, je sprawnie trzymany w ręce kawałek chleba, ciasto, owoce.
  • Potrafi włożyć piżamę, bieliznę (czasem tył na przód lub na lewą stronę), bluzkę lub sweter, jeśli otwór na głowę nie jest zbyt ciasny, spódniczkę lub spodnie, skarpetki, buty; ma jeszcze duże kłopoty z założeniem elastycznych rajstop; czapkę, szalik, kurtkę, rękawiczki – trzeba dziecku poprawić; potrafi zapiąć te guziki, które widzi; sznuruje buty, ale nie wiąże kokardki; potrafi całkowicie się rozebrać, nawet zdjąć ciasna bluzkę; nie potrafi rozpinać niewidocznych guzików.
  • Potrafi umyć ręce, twarz – ruchy przy myciu są dość sztywne ( brak płynności ruchów), niestarannie jeszcze je wyciera, myje z pewną trudnością zęby, w kąpieli namydla i myje te części ciała, do których sięga, wyciera je niestarannie.
  • Czesze włosy zwykle w jedną stronę – na bok lub z góry na dół.

Ruchy rąk przy tych czynnościach nie są jeszcze skoordynowane, czynności samoobsługowe wykonywane są pod kontrolą wzroku i czas ich trwania jest dość długi.

3b. Charakterystyka niektórych czynności i ruchów narzędziowych

  • Pięciolatek odkręca i zakręca nakrętki od butelek; odkręca śruby śrubokrętem, wbija młotkiem kołki.
  • Łączy dość sprawnie klocki typu lego, niektóre dzieci potrafią tworzyć już „węzły” (rogi) budowli tak, że ściany są ze sobą związane, a budowle mają zamkniętą przestrzeń.
  • Sprawnie buduje z drewnianych klocków różne skomplikowane budowle.
  • Robi z piasku babki, tunele, fosy, zamki i inne budowle.
  • Bawi się plasteliną (robi kule, wałki, placki), wykonuje proste figurki – zwierzaki, ludziki.
  • Przewleka sznurowadło lub nitkę z grubą igłą przez dziurki (nie potrafi jeszcze nawlec igły), nawleka korale na grubą żyłkę.
  • Odkleja i przykleja naklejki jeszcze niezbyt dokładnie.
  • Zaczyna składać kartkę papieru na pół, próbuje ją składać wzdłuż linii narysowanych.
  • Wycina nożyczkami po prostej (przecina papier, wycina trójkąty, prostokąty itp.).

Niektóre dzieci w tym wieku pasjonują się jeszcze samym działaniem bez względu na jego efekt np. podczas zabawy plasteliną, piaskiem, przyklejania, wycinania nożyczkami, ale im pięciolatki są starsze, tym częściej zależy im na efekcie pracy (wysokości wieży, wielkości zamku z piasku itp.). Gdy efekt działania nie spełnia ich oczekiwań, często złoszczą się, czasem są smutne i płaczą, niekiedy zaś zniechęcają się. W tych sytuacjach dorosły powinien wspierać dziecko (nie wykonywać pracy za nie, tylko rozmawiać, omawiać i pomóc „rozpuszczać” przykre emocje).

3c. Charakterystyka czynności grafomotorycznych – sprawność rysowania

  • Dziecko prawidłowo trzyma narzędzie do rysowania, pisania; opiera przedramię o stół, przytrzymuje kartkę, zeszyt itp. Drugą ręką – ręce współpracują ze sobą.
  • Lubi kolorować i zamalowywać niewielkie kontury i elementy obrazków, ręka męczy się jeszcze przy malowaniu dużych przestrzeni.
  • Potrafi rysować linie pionowe (od góry do dołu), poziome, ukośne w stosunku do brzegów kartki zarówno w lewo, jak i w prawo (//// lub \\\\).
  • Potrafi rysować według wzoru szlaczki typu: I_I_I_I; VVVVV; ^^^^^^; MMMM; XXXX (koordynacja wzrokowo – ruchowa); nie rysuje jeszcze szlaczków typu: UUUU.
  • Potrafi rysować według wzoru: koło, krzyżyk, kwadrat, trójkąt, prostokąt (koordynacja wzrokowo – ruchowa).
  • Potrafi na rysunku dowolnym narysować proste drzewo, postać człowieka z podstawowymi częściami ciała (głowa, tułów, ręce, nogi, szczegóły twarzy, włosy, ubranie); młodsze pięciolatki rysują jeszcze kończyny w postaci pojedynczych linii, starsze – kończyny dwuwymiarowe, pojawiają się już palce (liczba palców nie musi być prawidłowa), barwy coraz częściej zaczynają być zgodne z rzeczywistością, bardzo rzadko jeszcze pojawiają się elementy krajobrazu.
  • Samodzielnie próbuje odwzorować niektóre drukowane litery lub cyfry, zachowując podobieństwo kształtu, ale może jeszcze mylić kierunek usytuowania znaku.

Czynności grafomotoryczne wymagają odpowiedniego napięcia mięśni i ścięgien oraz „sterowania” z okolic ruchowych kory mózgowej, odpowiedniej precyzji i płynności ruchów, a także właściwej liczby doświadczeń. Można zauważyć duże różnice indywidualne w tym zakresie. Zachęcanie dzieci i odpowiednie chwalenie zawysiłek pomaga im w przezwyciężaniu trudności i niechęci do wykonywania trudnej dla nich czynności rysowania.

4. Lateralizacja (stronność)

Ruchy naszych rąk mogą być precyzyjne i mogą doskonalić się m.in. dlatego, że jedna z rąk jest dominująca (kierownicza), zaś druga – pomocnicza, współpracująca z ręką dominującą i ułatwiającą wykonywanie czynności. Ponieważ większość skomplikowanych czynności wykonujemy pod kontrolą wzroku, to również obojętny nie jest ruch gałek ocznych nadający kierunek patrzenia, śledzenia wzrokiem obiektów w polu widzenia. I tu dotykamy problemu lateralizacji – przewagi czynnościowej, ruchowej jednej strony ciała nad drugą (przewaga ta dotyczy narządów parzystych: oka, ręki, nogi i ucha). Jakość lateralizacji uwarunkowana jest dominacją półkul mózgowych w zakresie kierowania ruchami – lewa półkula steruje ruchami naszej prawej połowy ciała, prawa zaś – lewej strony ciała. Możemy zatem być prawostronni lub lewostronni. Dominacja półkul uwarunkowana jest dziedzicznie lub tez informacja genetyczna zmieniana jest w okresie życia wewnątrzmacicznego przez niekorzystne czynniki środowiskowe. Rodzimy się z określoną dominacją stronną, która ujawnia się stopniowo, w trakcie życia człowieka.

U większości dzieci w wieku około 5 lat można już określić przewagę czynnościową. Są jednak dzieci, z reguły o słabszym układzie nerwowym, u których w tym wieku trudno jest jeszcze ustalić dominacje. Te dzieci mają też wolniejszy rozwój ruchów rąk, słabsze napięcie mięśniowe rąk, obniżoną koordynację rąk i koordynację wzrokowo – ruchową. Mają także trudności w spostrzeganiu i rozumieniu stosunków przestrzennych typu prawo – lewo.

Niektóre dzieci (dorośli również) mają tzw. lateralizację niejednorodną – żadna z półkul wyraźnie nie dominuje, natomiast w jednej i drugiej półkuli dominują pewne ośrodki sterujące ruchami naszych narządów – i tak np. możemy być lewooczni, praworęczni, obunożni i prawouszni (dominacja ucha powoduje, że w określona stronę zwracamy głowę w poszukiwaniu źródła dźwięku lub do określonego ucha przykładamy telefon komórkowy). Ponieważ nasza kultura przystosowana jest do ludzi prawostronnych, to każda inna lateralizacja utrudnia, szczególnie w dzieciństwie, w początkowym okresie nauki pisania i czytania funkcjonowanie w szkole i w życiu.

Wszystkim dzieciom, które nie są zdecydowanie prawostronne, należy poświęcić dużo czasu i ćwiczeń, by pomóc im w:

- prawidłowym trzymaniu narzędzia do pisania, w układzie ręki, jeżeli dziecko pisze lewą, w prawidłowym kierunku pisania i stawiania znaków graficznych (liter, cyfr, symboli – często występuje tzw. pismo lustrzane);

- w prawidłowym kierunku czytania i pisania w zeszycie – od strony lewej do prawej,

- w prawidłowej orientacji typu prawo – lewo oraz góra – dół w otoczeniu, na kartce, mapie itp.

Ważne: Lateralizacji nie zmienimy! Możemy jedynie pomóc dzieciom w opanowaniu innego kierunku spostrzegania wzrokowego i ułatwić im start w szkole. Wymaga to dużo odpowiednich zabaw i ćwiczeń. Nie należy przestawiać dzieci z ręki lewej na prawą  - jest to ingerencja w pracę układu nerwowego i zwykle prowadzi do zaburzeń w funkcjonowaniu dziecka (często mogą wystąpić zaburzenia mowy: jąkanie się, zacinanie oraz tiki, moczenie się, zwykle też gorszy jest poziom sprawności ręki, do używania której dziecko zostało zmuszone). Jeżeli dziecko samo chce pracować prawą ręką, a sprawność obu rąk nie różni się zbytnio od siebie, to można na to przystać, ćwicząc jednocześnie obie ręce. Problem przestawienia dziecka należy skonsultować z poradnią psychologiczno – pedagogiczną.

 

 

WŁAŚCIWOŚCI ROZWOJU PSYCHICZNEGO – POZIOM ROZWOJU PROCESÓW POZNAWCZYCH

 

Dziecko poznaje otoczenie i swoje możliwości dzięki różnym procesom poznawczym. Odbiera bodźce z otoczenia tylko wówczas, gdy mają one odpowiednie natężenie i gdy skieruje na nie swoją uwagę.

 

Uwaga to zdolność skierowania świadomości na działające bodźce, uświadomienie sobie działania bodźców. Rozwija się ona stopniowo i zależy z jednej strony od stopnia dojrzałości mózgu, z drugiej zaś – od doświadczeń dziecka. Można więc w pewnym stopniu rozwijać uwagę w ramach możliwości wiekowych i indywidualnych dziecka.

CECHY UWAGI DZIECI PIĘCIOLETNICH

  • Uwaga jest mimowolna (to nowe, nagłe silne i interesujące bodźce przyciągają uwagę dziecka; nauczyciel koncentruje uwagę dziecka na sobie, operując gestem, mimiką, głosem itp., stanowi ciągłe źródło bodźców).
  • Uwaga jest krótkotrwała – dziecko utrzymuje uwagę na zajęciach dydaktycznych około 10 – 15 minut, potem jest już tak zmęczone, że rozprasza się (utrzymuje natomiast znacznie dłużej uwagę na zabawie i czynnościach je interesujących); każda czynność zabawowa zwiększa czas koncentracji uwagi.
  • Koncentracja uwagi (jej natężenie) jest jeszcze niezbyt silna, jeżeli chodzi o czynności sterowane przez dorosłych; jeżeli natomiast dziecko skoncentruje się na interesującej je zabawie, to nie odbiera z otoczenia tych bodźców, które z zabawą się nie wiążą (uwaga jest wtedy selektywna i dziecko „nie słyszy” uwag, pytań czy poleceń dorosłego – „dziecko głuchnie”, tzn. nie odbiera bodźców słuchowych – warto o tym pamiętać).
  • Uwaga jest jeszcze niepodzielna – jeżeli dziecko zaczyna ubierać się i skupia uwagę na tej czynności, to np. przestaje rozmawiać, jeżeli zaś zaczyna coś mówić, to przerywa czynność ubierania się.
  • Uwaga jest przerzutna – dziecko przenosi uwagę z jednego bodźca na drugi, nie jest zdolne jeszcze do utrzymania uwagi na jednym obiekcie (wiąże się to z uwagą mimowolną).
  • Uwaga ma jeszcze mały zakres – dziecko nie potrafi ogarnąć uwagą więcej niż dwa, trzy obiekty.

Poziom i jakość wszystkich procesów poznawczych zależy w dużym stopniu od uwagi dzieci.

 

Pamięć to zdolność gromadzenia (zapamiętywania), przechowywania i odtwarzania doświadczeń (informacji).

Dziecko zapamiętuje ważne subiektywnie, a nie obiektywnie, zauważone przez siebie sytuacje, czynności itp. Jeżeli coś jest dla dziecka interesujące, to samo wielokrotnie powtarza czynność, bodziec, domaga się powtórzeń od dorosłego po to, by przyswoić sobie to, co dla niego jest ważne. Wielokrotnie domaga się czytania tej samej bajki i to w ten sam sposób; będąc w tzw. wieku pytań, wielokrotnie powtarza pytanie – obserwuje się już celowość zapamiętywania (jeżeli my, dorośli, zadamy dziecku to pytanie, które ono nam zadaje, to dziecko zaczyna odpowiadać i …milknie, a po chwili samo to pytanie powtarza – okazuje się, że mimo naszych częstych odpowiedzi nie zapamiętało i nie zrozumiało treści, stąd to domaganie się powtórzeń.)

Warto wiedzieć, że dzieci zapamiętują szczególnie to, co wiąże się z przeżyciami emocjonalnymi – w zabawie zapamiętują znacznie więcej i na znacznie dłużej niż w sytuacji uczenia się na polecenie. Jeżeli dzieci dobrze zapamiętają sytuację (miejsce, czynność, polecenie itp.) – czują się w niej bardziej bezpiecznie.

CECHY PAMIĘCI PIĘCIOLATKÓW

  • Dzieci zapamiętują głównie mimowolnie, ale powoli zaczynają zapamiętywać zgodnie z poleceniem osoby dorosłej.
  • Dzieci zapamiętują nie to, co jest ważne obiektywnie, ale to, co jest dla nich ważne subiektywnie i zawiera duży ładunek emocjonalny.
  • Pamięć świeża wiąże się z odpowiednią liczbą powtórzeń – częściej powtarzane treści, informacje, wiersze, piosenki zapamiętywane są lepiej, dominuje pamięć mechaniczna.
  • Pięciolatki pamiętają (przechowują) dłużej to, co wiąże się z ich przeżyciami – pamięć trwała zależy od wagi i znaczenia emocjonalnego przeżytych doświadczeń.
  • Dzieci mają jeszcze małą gotowość pamięci – długo przypominają sobie, szukają w pamięci żądanej informacji (bardzo często trzeba „podrzucić”dzieciom początek tekstu, który dalej odtworzą poprawnie).
  • Łatwiej przypominają sobie, rozpoznając (tekst, informację, sytuację) lub wiernie reprodukując zapamiętany tekst, doświadczenie itp.; nie korzystają jeszcze z przypominania logicznego.
  • Dobra pamięć wzrokowa zależy od poziomu spostrzegania wzrokowego, dobra pamięć słuchowa – od spostrzegania słuchowego i od poziomu rozwoju mowy.

Spostrzeganie to poznawanie bezpośrednie całokształtu przedmiotów i zjawisk oraz związków i zależności typu fizycznego między nimi, np.: większy – mniejszy, obok, nad, za, bardziej lub mniej zielony, słodszy, dłuższy – krótszy. Ponieważ procesy spostrzegania uwarunkowane są wieloma czynnikami, w tym czynnikami osobowymi, to mówi się, że spostrzeganie to subiektywne poznawanie obiektywnej rzeczywistości.

Dzięki spostrzeganiu dziecko „zbiera” zmysłami najwięcej bezpośrednich informacji o otoczeniu.

 

 

 

 

151605